PD, me armë parlamentit
Nё kuvend dhe qeveri mbёrrijnё alarmi nga SHIK/ Nesёr trazira nga demokratёt PD, me armë parlamentit Kryeparlamentari Gjinushi: “Le ta provojnë” Detyrë e vështirë NGA FATOS LUBONJA Sipas një thënieje të vjetër, në vendet që do të shohin dritën e demokracisë, revolucionarët më të fundit, sapo të kenë zënë vendet e qeta, bëjnë përpjekje për të ndaluar ardhjen e revolucionarëve më të rinj. Në Shqipëri, edhe pse nuk e dimë se ç’do të bëjë nesër opozita e rreshtuar përpara parlamentit, ndërsa shumica qeverisëse me të gjitha mekanizmat e saj ka lajmëruar se e ka marrë me qetësi situatën, se janë marrë të gjitha masat që rendi të ruhet e të mos përsëritet 14 shtatori, se këtu bëhet fjalë për një reagim të urtë të institucioneve ndaj këtyre veprimeve, në fakt po përgatitet një revolucion që ky institucioni i qetë, parlamenti, do ta ketë shumë të vështirë ta përballojë. Të gjithë e dinë se çfarë do të thotë revolucioni në Shqipëri. E para merren në qeveri e institucione, e dyta ndërrohen njerëzit dhe e treta, sapo këta njerëz të jenë vendosur, fillojnë e akuzat për kriminelë të djeshëm e të sotëm. Nëse nesër këshilli kombëtar i PD-së ka menduar të paraqitet në parlament me shpëtimtarët e rinj të kombit, me anëtarë të rinj të kryesisë dhe me foltore të re të ngjitur pas një tribune të vjetër, pyetja është se deri ku do të shkojë loja e tyre. Nëse ata do të synojnë të bëjnë të njëjtën gjë si më 14 shtator, e kam të vështirë të besoj se institucionet do të bëjnë të njëjtën gjë që bënë atëherë. E para sepse klima është tjetër, e dyta sepse është konsumuar një lloj legjitimiteti i dhunës politike dhe e treta sepse të njëjtët protagonistë nuk kanë më as alibinë e tronditjes së madhe kombëtare. Në rrëfimin biblik për kalimin e detit, deti u hap para hebrenjve që iknin nga faraoni, por u mbyll mbi ushtrinë e tij që i ndiqte. Po kështu ndodhi edhe në Shqipëri. Disa muaj më parë, “deti” i revolucionit të armatosur u hap së pari për Sali Berishën dhe njerëzit e tij, që me një energji të çuditshme kaluan pa u lagur nga anarkia drejt qendrës së pushtetit. Por pas tyre, kur u përpoqën të kalojnë të tjerët, u mbyll. Tani ata mund të mendojnë se po nisen sërish drejt të njëjtit breg, por kushtet nuk janë më të njëjta. Kjo është arsyeja pse paralajmërimi për nesër është i frikshëm jo aq për atë që mund të arrijnë demokratët, sesa për çfarë lloj përplasjeje mund të prodhojë tentativa e tyre. Në një shoqëri ku armët nuk janë mbledhur, ku besimi te shteti është i brishtë dhe ku kujtesa e dhunës është ende e freskët, thirrja për një “marshim” mbi parlament tingëllon më shumë si sfidë ndaj rendit sesa si akt politik. Nëse ky është vetëm presion politik, ai është i rrezikshëm; nëse është diçka më shumë, ai është i papranueshëm.